| CHOCOLATE님의 프로필BOoBeE사진블로그리스트 |  도구  도움말 |
BOoBeEเข้ามาคุย MSN ได้ที่ boobee_ch9@hotmail.com แต่จะเจอมั้ยอีกเรื่องนะคับ 2월 13일 ฤดูทำงาน เช้านี้แทนที่จะรีบไปเรียน แต่อยากจะเสียเวลาเขียนอะไรนิดหน่อย เหนื่อยจังเลยนะช่วงนี้ทำงานทุกวัน ทำแต่งาน แต่กลับมีแต่ปัญหานะ งานหนัก ปัญหาก็เยอะตาม.... เข้าใจวะ เจอแบบนี้ก็ทำให้ท้อได้ง่าย ๆ นะ 6월 30일 หลังจากได้พักหายใจฝนหยุดตกแล้ว
ก็มานั่งคิดนอนคิด
เหมือนความเสร้ามันจะหายไป
ฟังดูเหมือนเรื่องโกหก คนอะไรจะหายเสร้าไว้อย่างนี้
อาจเป็นเพราะเราเสร้าจนอิ่มตัว
ความสุขมันไม่ได้ผ่านเข้ามานานเหลือเกิน
หวังว่า....ไอ้ที่รู้สึกอยู่ตอนนี้มันจะอยู่อย่างนี้ไปซักพัก
อย่างน้อย ๆ ก็ให้ผ่านคืนนี้ไปก็พอ
ขอบคุณฟ้าที่หลั่งน้ำตาแทนฉันเวลาผ่านไป ใจคนก็เปลี่ยน คำ ๆ นี้คงไม่ใช่เรื่องล้อเล่นสำหรับผมอีกต่อไป คงไม่มีอะไรมากไปกว่าความรู้สึกดี ๆ ที่ยังตกค้างอยู่ลึก ๆ ในหัวใจ เรื่องราว เลือนลาง มืดแปดด้าน น้ำตา ความรู้สึกเวลาจุกที่หน้าอก มันทำให้เรารู้สึกท้อที่จะใช้ชีวิตต่อไป กับความพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองแต่ก็ทำไม่เคยได้ กลายเป็นคนอ่อนไหวแล้ว..... แล้วก็เริ่มจะไม่ไหวแล้วที่ต้องทนอยู่อย่างนี้..... ท้อ ไม่อยากเอาเรื่องพวกนี้มาเล่าให้ใครต้องสมน้ำหน้า หรือว่าน่าสมเพศ อยากจะหายใจลึก ๆ เลิกทำตัวเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก ไม่โทษใคร สูญเสียหลาย ๆ สิ่ง สูญเสียทุก ๆ สิ่งที่มีค่าไป.........หวังว่าช่วงเวลาที่มันเลวร้ายนี้จะจบลง ตั้งสติไม่ทัน......ยังไม่รู้ว่าจะต้องมองไปทางไหน ถึงจะเห็นทางเดินใหม่ ขอบคุณ สายฝน ..... ที่ทำให้เราคลายทุกข์ได้บ้าง ผมคงต้องพักสักหน่อย............................ 2월 23일 เพิ่งงงงจะว่างเหนื่อยเหลือเกินกับงานการในช่วงนี้
ผมกำลังคิดอยู่ว่า ทำไมมันต้องเหนื่อยขนาดนี้ด้วยฟระ
ช่วย THESIS นี่เหมือนทำเองเลย เหนื่อยมาก
แต่ก็ต้องบอกเลยว่า เฮ้ย ภูมิใจหวะ ..... ที่อย่างน้อย
ก็เดินมากับพี่คนนี้จนจบได้..............หวังว่าจะไม่ต้องทำแบบนี้บ่อยนัก
ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาของการพักผ่อน และสอบ อยากให้สอบเสร็จไว ๆ จะได้
ไปเที่ยวบ้างซักที อยากเดินเล่น อยากไปสัมผัสอากาศ หนาว ๆ อยากไปเล่นน้ำตก น้ำทะเล
อยากอยู่กับคนที่รัก ครอบครัว เพื่อน ๆ อย่างสบายอกสบายใจ ไม่เร่งไม่รีบ
อยากไปกินของกินอร่อย ๆ กินเยอะ ๆ ไม่ต้องกินขนมปังร้าน 7 Eleven อีก
เฮ้อ อยากไป..........ใครจะไปบอกผมด้วยครับ ผมจัดกระเป๋าไว้แล้ว 2월 4일 สวัสดี ทุกคน ขอ....ก่อนทำงานช่วงเวลาที่ผ่านมาดูวุ่นวายสับสนไม่น้อยเลย
มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย
สมหวัง
ผิดหวัง
เรียนรู้เรื่องใหม่ ๆ ว่าเรื่องบางเรื่องที่ไม่คิดว่าจะทำได้ กลับทำได้ดี
เพื่อนที่ไม่รู้จะดีหรือไม่ดี แต่ก็คือเพื่อน ต้องปรับความเข้าใจกัน
ความจริงที่ว่าเราเองก็ยังตัวคนเดียว และกำลังรอคอยความเปลี่ยนแปลง
เส้นทางชีวิต ที่ดูเหมือนจะต้องดิ้นรนกันต่อไป
ความคิดที่ว่าบางทีเราเองก็จริงจังกับเรื่องบางเรื่องมากไป (ไม่ใช่ไม่ดีแต่เหมือนจะเหนื่อยเกินความเป็นจริง)
อยากมาก ๆ อยากพักผ่อน อยากไปเดินทาง อยากจะได้เจอคนใหม่ ๆ มุมมองใหม่ ๆ ของชิวิต
อยากจะเปิดใจ เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ
ยอมรับว่าจริง ๆ แล้วเบื่อ เบื่อกับหน้าที่ ที่ต้องทำอยู่ แต่มันก็คือหน้าที่
อยากได้แมว เพราะหมาที่บ้านตัวใหญ่เกินกว่าจะเล่นด้วยได้แล้ว
ฟังเพลงซ้ำ ๆ กันทุกวัน เริ่มจะเบื่อ ทั้งที่เมื่อก่อนไม่
อยากร้องเกะ แหกปาก (ไอ้กั๊บ ต้น อย่าลืม เสร็จโปรเจค กูจองคิวสองคนเลย)
บางทีก็อยากร้องให้ เพราะชีวิต ไม่ค่อยจะก้าวหน้า ย่ำอยู่กับที่มาได้ซักระยะ
นาฬิกากำลังจะเริ่มเดินอีกครั้งแล้ว ต้องรีบกลับไป ไปทำหน้าที่ ให้สำเร็จให้ได้
อยู่บ้านมีของกินเยอะมาก โด๊บกันทั้งวี่วัน น้ำหนักตอนนี้ 67 หลังส่งโปรเจคจะชั่งอีกที
ตอนนั้นคงจะประมณ 70 กว่า ๆ นี่หละข้อดีของการทำงานที่บ้าน (ดีตรงไหนฟระ)
ไปละ วันก่อนถ่ายยุงมาได้ตัวนึง (เก่งปะหละ)
1월 22일 โอยทำม้ายยยต้องรู้สึกเสร้าแบบนี้ด้วยนะ
ต้องเข้ามาระบายหน่อยแระ
เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง เป็นวัน เป็นเดือน
ไอ้ความรู้สึกผิดก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ
คงไม่มีอะไรอยากจะพูดไปมากกว่า
.........ขอโทษ.......
........ผิดไปแล้ว......
......อยากให้เธอมีความสุข......
.........แต่เหมือนจะไม่มีวันที่มันจะกลับมาเหมือนเดิมอีก........
........หวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้น.......
.........ขอโทษ........
..........เสียใจที่ไม่ได้ดูแลเธอ.......... 1월 8일 หลังปีใหม่หลังจากเรียนกับน้องมาได้ซักระยะ ก็เริ่มมีงานที่เราต้องทำกันเป็นกลุ่ม
ที่แตกต่างจากเดิมไป.......ก็คือเพื่อนที่เราทำด้วยก็คือน้องทัก ๆ กัน
อยู่บ่อย ๆ แต่รู้จักกันแค่ผิวเผิน... นี่เป็นงานกลุ่มงานแรกเลยนะที่ต้อง
ทำงานด้วยกัน แต่ไหนแต่ไรเราจะรู้กันว่ารุ่นพี่มักจะไม่ค่อยช่วยงานกลุ่ม
น้องเวลาที่ต้องซ้ำชั้น ..... เออ อย่างเรานี้จะว่าไปก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ว่าทำไมต้องขี้เกียจด้วยนะ คงจะไม่ค่อยมีกรณีนี้เท่าไหร่มั้ง เป็นเพราะ
เราไม่ใช่คนที่ขี้เกียจจนต้องซ้ำชั้น แต่มันเหตุผลมันต่างออกไป
แต่เดิมเป็นไปยังไง เวลานี้ก็ไม่ต่างกัน ตรงที่เราให้ความสำคัญกับ
งานของเราสม่ำเสมอ ...... ก็อาจจะมีบ้างที่ท้อ...แต่ความจริงก็คือ
มันก็แค่ความขี้เกียจตามกาลเวลา มันก็เป็นแค่เรื่องที่ได้ยินมา
แต่บางครั้งเราในสายตาคนอื่นก็มักจะถูกมองว่าเป็นคนไม่รับผิดชอบ
เอ้อมันก็คงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้สินะ ..... ไม่ว่าจะทำยังไง ....
มันน่าน้อยใจอยู่เเหมือนกันนะ ที่จะตกอยู่ในสภาพอย่างนี้ทั้งที่เรา
ยังเชื่อว่ามันเป็นเรื่องไม่ยุติธรรม หลายวันก่อน ก็เห็นได้ชัดเลย
ว่าเราไม่ได้อยู่ในสถานะที่เหมือนเดิมอีกต่อไป..... เราติดโปรเจค
แต่มันเป็นช่วงเวลาที่ทับกับเวลาส่งงานวิชาปี 3 เราก็พยายามจะใช้สิทธิ์
เดียวกับเพื่อนเราที่จะได้เวลานั้น ....... แต่สิ่งที่เราได้รับก็คือ
การตัดคะแนน 40 คะแนนจาก อ. ที่ไม่ยอมฟังเหตุผลที่ว่ามานั่น
เราก็ยังยืนยันว่าต้องการการเลื่อนส่ง แต่เอาเข้าจริง ๆ เค้าก็ไม่ฟัง
ทำให้ผมต้องแลกระหว่างสิทธืในเวลาที่ผมจะได้....กับคะแนน
ผมเลือกสิทธิ์ของผม ส่วนคะแนน ........ผมขอไม่เอา....
แล้วผมก็สงสัยเหลือเกินนะว่าเหตุการณ์แบบนี้จะต้องเกิดขึ้น
อีกแน่ ๆ แล้วผมสมควรจะได้รับสิทธินั้นหรือเปล่า...........
หรือผมจะต้องยอมเสียสิ่งใดสิ่งหนึ่งเสมอ ๆ แย่เหมือนกันนะ
เสียใจนะ ไม่ใช่สิ่งที่เราคาดหวังเลย ทั้งที่เรารับผิดชอบเรื่องราว
ต่าง ๆ ในชีวิตได้ดี สม่ำเสมอ แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะพิสูจน์เลยว่าเรา
คู่ควรกับความยุติธรรม มันกลับขึ้นกับความเห็นของคน........
ประสบการณ์แบบนี้สอนเราได้เยอะ.....ว่าความจริงการทำความ
ดีไม่ได้หมายความว่าเราจะได้ดี ..... จริงอยู่ที่มันฟังดูแย่ แต่
มันคือความจริง ..... ทำดีทำได้ แต่อย่าคาดหวังว่าจะได้อะไร
จากมัน.......................................................... |
||||
|
|
